Een ander soort 'vakantie'...

 

Parochianen Betty en Paul legden onlangs een deel van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela af. De 140km-lange tocht liet een blijvende inruk op hen na. Ze besloten hun verslag over de reis met deze slotbedenking:

"De Camino… wat drijft een mens daarheen ? Het leven met al zijn verwachtingen en dromen voor jezelf, je familie, kinderen en kleinkinderen – voor iedereen een pelgrimstocht met vallen en opstaan – telkens opnieuw, een leven lang… 

Onthaasten, relativeren, aanvaarden, loslaten - we leren het nooit… en ook: zijn we wel bereid om het anders te gaan doen ? Zijn we bereid om iets op te geven van ons zgn. vanzelfsprekend comfort ?

Zijn we bereid om zoals de blauwvoet tegen de stormwind in te vliegen ? Het liedje van Andre Hazes Jr. dat iedereen een beetje meezingt, ‘Leef, alsof het je laatste dag is … en ga-a-a-a , leef, pak alles wat je kan…’ 

Laat dit nu net het probleem zijn dat 2,5 miljard mensen uit onze geïndustrialiseerde wereld op zulke manier leven alsof het hun laatste dag is, zodanig dat de anderen geen kansen meer krijgen om menswaardig te leven.

De beleving van de Camino…, laat je raken…, laat je op de proef stellen…, breek uit je cocon en open je hart. 

De Camino laat je nooit meer los !" 

 

De tochtimpressie van Betty en Paul was te lezen in Kerk & Leven nrs 25 en 26. (tekst & foto's © Paul & Betty Weymeersch)