En dan weer verder...

 

 

Eergisteren, Pinksteren, vierden we in de dekenale Sint-Gertrudis (ook) de dankviering voor alle vormelingen van de Gabriel-parochie. Een catechist stelt zich daarbij de vraag: 

 

 

"Quod nunc? In het Nederlands: ‘Hoe moet het nu verder?’

Zo’n 8 maanden lang hebben we op geregelde tijdstippen een heel stel jonge mensen over de vloer gehad, en ongetwijfeld ons best gedaan om die op een gastvrije en aangename manier te laten proeven van wat het betekent christen te zijn. 

Tijdens de dankviering zien we enkelen van hen nog eens terug. Daarna vermoedelijk niet meer.
Een mens zou er neerslachtig van worden, zou men zo denken.
Niets is minder waar. Anders hadden we al lang geen catechisten meer…

Maar of we het nu willen of niet: alles verandert. De catechese van morgen zal ook niet meer die van vandaag zijn. Daarom ook die vraag: wat nu? 

We moeten blijven nadenken over wat we – anno 2020 – voor ogen hebben met een vormseltraject. Kerkelijkheid in Vlaanderen blijft dalen, vertrouwdheid met het christelijk gedachtengoed en taalgebruik verdampt zienderogen. Toch blijven de aanvragen voor initiatiesacramenten buiten alle proportie hoog. Hoe vallen die twee realiteiten met elkaar te rijmen? En belangrijker nog, hoe gaan wij, als kerkgemeenschap, er mee om? 

Dat is geen organisatorische vraag (in organiseren zijn we goed, daar kunnen we het over eens zijn), maar een vraag naar beleid en visie."

 

U kan het volledige artikel lezen in Kerk & Leven nr 24 dat verschijnt op woensdag 12 juni.