Met raamgesprekken bedoelen we het volgende:
Als we samenleven met elkaar, als we tot zingeving willen komen, dan kan dat maar door te luisteren naar elkaar. Hoe ziet de andere de werkelijkheid en door naar elkaar te luisteren worden we ons meer bewust van onze eigen manier van kijken. Alles hangt immers af van de manier hoe we ieder apart kijken naar de wereld, de dingen, de mensen,…En het is niet omdat je kijkt, dat je het ook ziet! De andere ziet de dingen soms heel anders en door erover met elkaar te praten krijg je andere inzichten.
Aangezien we volop in de adventstijd zitten werd gekozen om het glasraam met het kersttafereel te bekijken en er daarna over in gesprek te gaan. Er werd gekeken, gezien en geluisterd naar elkaar. Iedereen die wou kon zijn bevindingen meedelen. Het was een aangename kennismaking met het eerste raamgesprek.
In het tweede deel van de avond werd de technische kant van glasramen belicht aan de hand van een powerpointpresentatie door Aletta Rambaut. Zij is kunsthistorica en heeft een studiebureau conservatie en restauratie. Aletta is eveneens medewerker voor Ecokerk in het bisdom Gent. Ik denk dat de vele aanwezigen na deze avond nu met andere ogen kijken naar een glasraam dan voorheen. Makers van glasramen waren echte kunstenaars. Ze beheersten niet alleen de schilder- en tekenkunst maar hadden ook weet van scheikunde. Ze wisten heel goed tot op welke temperatuur het glas verhit moest worden todat het ‘zacht’ werd. Eens de 630 °C bereikt kon de verf in het bovenlaagje van het glas dringen. Vandaar ook de naam gebrandverfd glas. Het maken van glasramen en het weven van wandtapijten waren de duurste kunstvormen in de middeleeuwen. Gent had toen vele kunstateliers en was daarom voor zijn glasramen wereldberoemd.
Het laatste deel bestond uit het bekijken van het glasraam van St. Martinus. Van heel dichtbij. We gebruikten daarbij drie lichtbakken. Het St-.Maartenglasraam werd voor deze gelegenheid uit de kist gehaald waar het veilig opgeborgen zat sinds het uit de omlijsting werd gehaald omwille van dringende reparaties aan de muren van het kerkgebouw. Tijdens dit verwijderen bleek het glasraam ook al sterk beschadigd te zijn. Het glasraam werd na afloop van deze avond terug veilig opgeborgen in de kist in afwachting van een grondige restauratie.
Alle aanwezigen kregen als attentie een ‘glasraampje’ mee dat verwerkt zat in een kaartje waarop een stukje uit het verhaal van het kleine meisje Hoop stond. Het beeld dat je hierbij voor ogen kan houden is een kleine meisje dat de handen vasthoudt van haar twee oudere zussen, Geloof en Liefde. De idee hierachter is dat, hoe klein, hoe broos je hoop soms is, als het vastgehouden en ondersteund wordt door geloof en liefde, dan kunnen mensen ervaren wat in het leven mogelijk is. Dan kunnen er echt mooie dingen ontstaan. Het glasraampje is gemaakt van een dun schijfje gedroogde rode biet.
Mogen jullie allen door het glasraampje heen het lichtje vinden dat je helpt de weg te vinden naar kerstmis.
Nicole Verstraeten
