Oma... opa... altijd jong!

Voor alle oma's en opa's die dit jaar het grootouderfeest moeten missen.

 

De waarde van grootouders is groot. Door samen op stap te gaan, samen te spelen en een luisterend oor te zijn nemen zij een speciale plaats in in het leven van hun kleinkinderen. Aan de schoolpoort zie je iedere dag oma's en opa's hun kleinkinderen ophalen. Het is een mooi gebaar om daarom één keer per jaar stil te staan bij de rol van oma en opa.

Als jonge ouder speelde mijn leven zich vooral af tussen werken en een gezin, als grootouder heb ik tijd voor mijn kleinkinderen. Grootouders en kleinkinderen, je ziet ze dikwijls afgebeeld staan in reclamespots: intens gelukkig met elkaar, glimmend van trots en een hart dat overloopt van liefde.

Grootouders ze zijn niet één generatie: er zijn diegenen die werken, er zijn diegenen die genieten van een welverdiend pensioen, en er zijn diegenen in hun laatste levensfase, die het zorgen voor kleinkinderen al jaren achter zich hebben.

Kleinkinderen, ze zijn ook niet één generatie: ze gaan van pasgeborenen tot (jonge) volwassenen. Grootouder en kleinkind dat blijf je.

Met mijn kleinkind heb ik een bijzondere relatie. Voor je kleinkind voel je een onvoorwaardelijke liefde. Een liefde die onvoorwaardelijk is is een liefde waarvoor niks wordt terugverwacht. Is dat ook niet zo in onze relatie met God? Omdat God onvoorwaardelijke liefde is, geeft Hij om ons voor wie we zijn en wat we doen. Zijn liefde voor ons is niet gebaseerd op wat we hebben gedaan maar komt voort uit zijn oneindige goedheid voor ons. 

Zo is ook mijn liefde voor mijn kleinkind. We blijven ze graag zien, zoals Jezus op zoek ging naar het verloren gelopen schaapje en het warm opneemt in zijn armen om het terug naar huis te ‘dragen’ zo zal ik ook mijn kleinkind ‘dragen’ en er liefdevol voor zorgen.

Gods liefde overstijgt de definitie van menselijke liefde. Het is een liefde die moeilijk te bevatten is, een liefde die altijd heeft bestaan. God houdt van ons omdat Hij liefde is. Net zoals er voor de liefde van God geen woorden zijn, zijn er ook geen woorden voor de liefde tussen een grootouder en een kleinkind. 

En ook al bouwt corona terug een muur tussen ons en onze kleinkinderen, er zijn zoveel ‘relikwieën’ hier in huis die verwijzen naar ons kleinkind. Sprookjesboeken, legoblokken, verdwaalde playmobil figuurtjes onder de zetel, knuffels op bed... 

Als ik de knuffels zie op bed dan denk ik aan het laatste logeerpartijtje. Hij dacht toen aan wat komen zou en fluisterde me stilletjes in mijn oor welk geschenkje de sint mocht brengen: keeperhandschoenen van mijn ploegsken... want hij gaat keeper worden...

Laat mijn kleinkind maar dromen... Dromen van wat gaat komen, in het volste vertrouwen dat het mooi en goed zal zijn zodat we samen nog liever vandaag dan morgen aan een mooie droom kunnen beginnen...

Ik wens het alle grootouders samen met hun kleinkinderen van harte toe.

(Hilde Renneboog)